ochodną takiej decyzji są wydatki, jak również ryzyko, czy przedsiębiorstwo utrzyma się na rynku i czy będzie stanowiło źródło systematycznego dochodu. Mimo tych wątpliwości i dylematów, z roku na rok coraz więcej Polaków decyduje się na spróbowanie swoich sił w biznesie. Według danych GUS w Polsce funkcjonuje ponad 4 mln podmiotów gospodarczych, z czego zdecydowana większość ma charakter prywatny.

W świetle przepisów prawa każda czynność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany oraz ciągły spełnia definicję działalności gospodarczej. Zatem, by wykonywać ją legalnie, należy dokonać jej rejestracji. Zdecydowanie najpowszechniejszą formą przedsiębiorstw w Polsce jest jednoosobowa działalność gospodarcza. Alternatywą dla tej formy jest podjęcie aktywności biznesowej w formie spółki, przy czym do tego potrzebni są albo wspólnicy (w przypadku spółek osobowych) albo kapitał założycielski (w przypadku spółek kapitałowych). Początkujący przedsiębiorcy decydują się zazwyczaj na najprostszą z form, czyli jednoosobową działalność gospodarczą, którą w razie potrzeby można w przyszłości przekształcić w bardziej zaawansowaną postać. Biorąc pod uwagę statystykę CEIDG, w naszym kraju jest około 2 mln aktywnych osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Procedura rejestracji takiej działalności uległa w Polsce na przestrzeni ostatnich lat uproszczeniu i ogranicza się do konieczności dopełnienia kilku tylko formalności.

Pierwsza czynność to uzyskanie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). W tym celu wystarczy wypełnić stosowny formularz (CEIDG-1) i złożyć go osobiście lub elektronicznie w urzędzie miasta lub gminy. Kolejną formalnością w omawianej procedurze jest zdobycie numerów identyfikacyjnych NIP oraz REGON, które stanowią podstawę w kontaktach z urzędem skarbowym oraz ZUS, a także identyfikują przedsiębiorcę w procesie zawierania różnego rodzaju umów oraz dokonywania rozliczeń.

Jednym z trudniejszych kroków w trakcie zakładania jednoosobowej działalności gospodarczej jest wybór formy opodatkowania, którą przyszły przedsiębiorca musi zadeklarować już w momencie wypełniania formularza CEIDG-1. Do wyboru pozostają cztery formy: opodatkowanie na zasadach ogólnych, opodatkowanie podatkiem liniowym, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych oraz karta podatkowa. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż wybór określonej formy determinuje określone obowiązki ewidencyjno-sprawozdawcze.

Kolejnym etapem jest wyrobienie pieczątki firmowej, którą przedsiębiorca będzie posługiwał się w obrocie gospodarczym. Ostatnią z formalności pozostaje natomiast założenie firmowego rachunku bankowego, za pomocą którego będą dokonywane rozliczenia podatkowe, z ZUS oraz z kontrahentami.

Reasumując, w sensie organizacyjno-prawnym wystarczy wykonać zaledwie kilka czynności, by uzyskać status przedsiębiorcy. Pomimo tego w rankingu „Doing Business” sporządzanym co roku przez Bank Światowy obowiązujące w Polsce procedury pozwalają jej zająć dopiero 107 pozycję (na 190 państw) pod kątem łatwości zakładania własnej firmy. Autorzy rankingu tak odległą lokatę naszego kraju tłumaczą przede wszystkim faktem, iż nadal zbyt mało przedsiębiorców jest świadomych istnienia możliwości internetowej rejestracji przedsiębiorstwa bez wychodzenia z domu. Wszelkie szczegóły dotyczące tej procedury odnaleźć można na stronie CEIDG.